Droga Neokatechumenalna
Spotkania: wtorki, środy, czwartki, soboty, godz. 20:00 (5 wspólnot)
NARODZINY DROGI WŚRÓD UBOGICH
Na początku lat 60. hiszpański malarz Francisco José Gómez Argüello (Kiko), laureat Narodowej Nagrody Malarskiej za rok 1959, po przeżyciu kryzysu egzystencjalnego odkrywa w cierpieniu niewinnych tajemnicę Chrystusa Ukrzyżowanego, obecnego na ostatnim miejscu. To doświadczenie prowadzi go do porzucenia wszystkiego. Podążając śladami Charles’a de Foucauld, postanawia zamieszkać wśród biednych w Palomeras Altas (Madryt).
W tych okolicznościach otrzymuje natchnienie Dziewicy Maryi: „Trzeba tworzyć wspólnoty chrześcijańskie na wzór Świętej Rodziny z Nazaretu, które żyłyby w pokorze, prostocie i uwielbieniu. Drugi jest Chrystusem”.
Carmen Hernández, również z Hiszpanii, z tytułem magistra chemii, odbywa formację w Instytucie Misjonarek Chrystusa Jezusa, kończy teologię u dominikanów w Walencji i odkrywa odnowę Soboru Watykańskiego II za sprawą liturgisty ks. Pedro Farnésa Scherera. Carmen przez swoją siostrę nawiązuje kontakt z Kiko Argüello w slumsach Palomeras. Buduje sobie barak, który przylega do ściany fabryki i zaczyna współpracować z Kiko.
Temperament artystyczny Kiko, jego doświadczenie egzystencjalne, formacja katechetyczna w Cursillos de Cristiandad oraz impuls do ewangelizacji ze strony Carmen, jej przygotowanie teologiczne, znajomość Tajemnicy Paschalnej i odnowy Soboru Watykańskiego II wraz z atmosferą najbiedniejszych ludzi na ziemi stanowiły laboratorium, które dało początek kerygmatycznej, teologiczno-katechetycznej syntezie, będącej trzonem procesu ewangelizacji dorosłych, na którym opiera się Droga Neokatechumenalna.
Tak narodziła się pierwsza wspólnota, której fundamentem jest trójnóg: Słowo Boże – Liturgia – Wspólnota, droga do braterskiej komunii i dojrzałej wiary.
OWOC SOBORU WATYKAŃSKIEGO II
W 1974 r. papież Paweł VI na audiencji dla pierwszych wspólnot neokatechumenalnych uznaje Drogę za owoc Soboru Watykańskiego II: „Oto owoce Soboru! Wy czynicie po Chrzcie to, co w Kościele pierwotnym osiągano w okresie przygotowania do Chrztu. „Przed” czy „po” jest – powiedziałbym – rzeczą drugorzędną. Faktem jest, że wy zmierzacie do autentyzmu, do pełni, do konsekwencji, do szczerości życia chrześcijańskiego. I to jest – powtarzam – ogromna zasługa, która nas niezwykle pociesza (…). Ile radości i ile nadziei daje nam wasza obecność i wasza działalność!”
Kolejni papieże wspomagali i uznawali Drogę jako owoc i natchnienie Ducha Świętego dla pomocy Kościołowi. Również Jan Paweł I, jeszcze jako patriarcha Wenecji, przyjął Kiko i Carmen, chcąc otworzyć Drogę w swojej diecezji.
Święty Jan Paweł II wspomagał, umacniał i ułatwiał rozwój tego chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych, wspierając nowe formy działalności misyjnej i powołaniowej, takie jak rodziny na misji czy diecezjalne seminaria misyjne Redemptoris Mater.
Jan Paweł II napisał w liście Ogniqualvolta w 1990 r.: „Uznaję Drogę Neokatechumenalną jako itinerarium formacji katolickiej ważne dla społeczeństwa i dla dzisiejszych czasów” i „dlatego pragnę, aby bracia z Episkopatu docenili i wspomagali – razem ze swoimi prezbiterami – to dzieło dla Nowej Ewangelizacji”.
PIERWSZE OWOCE MISYJNE RAZEM ZE ŚW. JANEM PAWŁEM II
Droga Neokatechumenalna zaczyna się rozszerzać jako itinerarium formacji katolickiej i dojrzewania w wierze, pojawiają się pierwsze owoce i charyzmaty ewangelizacji, specyficzne dla tej rzeczywistości eklezjalnej. W 1986 r. św. Jan Paweł II z radością przyjmuje i wspiera pierwsze Seminarium Redemptoris Mater w Rzymie.
Począwszy od Jubileuszu młodzieży w 1984 roku i pierwszych Światowych Dni Młodzieży (ŚDM), zwołanych przez św. Jana Pawła II w 1986 roku, tysiące młodych z Drogi Neokatechumenalnej towarzyszą Ojcu Świętemu w tych wydarzeniach. Od tego czasu, za każdym razem – tuż po zakończonych Światowych Dniach Młodzieży – odpowiedzialni za Drogę prowadzą spotkania powołaniowe. Setki młodych mężczyzn wyrażają swoją gotowość pójścia drogą kapłaństwa, a dziewczyny – życia konsekrowanego.
W 1988 roku we włoskim mieście Porto San Giorgio św. Jan Paweł II posyła pierwszych 100 rodzin na ewangelizację różnych części świata.
Papież Jan Paweł II wspierał trwający od 1997 roku proces zatwierdzenia Statutu Drogi Neokatechumenalnej.
ZATWIERDZENIE STATUTU PRZEZ BENEDYKTA XVI
Również Benedykt XVI towarzyszył Drodze, wspierał ją i zachęcał do rozszerzania działalności misyjnej. Podczas jego pontyfikatu, w roku 2008, Papieska Rada do spraw Świeckich ostatecznie zatwierdziła Statut Drogi; w roku 2010 Kongregacja Nauki Wiary zatwierdziła doktrynalne Dyrektorium Katechetyczne.
NOWY IMPULS OD PAPIEŻA FRANCISZKA
„Dziękuję Panu za radość waszej wiary i za żarliwość waszego chrześcijańskiego świadectwa, Bogu niech będą dzięki! (…) Dziękuję wam za wszystko, co robicie w Kościele i w świecie” – powiedział papież Franciszek podczas pierwszej audiencji dla inicjatorów i braci z Drogi w 2014 roku.
Obecny Papież przy różnych okazjach uroczyście posyłał rodziny, prezbiterów i nowe missio ad gentes do zdechrystianizowanych części świata.
6 marca 2015 r. – podczas kolejnej audiencji dla Drogi Neokatechumenalnej – papież Franciszek zwrócił się do obecnych na niej Inicjatorów, a także do braci z Drogi: „Pozdrawiam inicjatorów Drogi Neokatechumenalnej: Kiko Argüello i Carmen Hernández wraz z o. Mario Pezzi; wyrażam im również moje uznanie za to wszystko, co przez Drogę czynią dla dobra Kościoła i chcę dodać im odwagi. Zawsze mówię, że Droga Neokatechumenalna wyświadcza Kościołowi wielkie dobro!”
DROGA NEOKATECHUMENALNA OBECNIE
19 lipca 2016 roku zmarła Carmen Hernández, która wraz z Kiko Argüello zainicjowała Drogę. Została pochowana w seminarium Redemptoris Mater w Madrycie. Ponieważ międzynarodowa ekipa odpowiedzialna za Drogę stała się niekompletna, na prośbę Stolicy Apostolskiej – zgodnie ze Statutem Drogi – półtora roku później do ekipy dołączyła Hiszpanka Maria Ascensión Romero, która przez 25 lat była katechistką wędrowną w Rosji.
Droga Neokatechumenalna jest do dyspozycji biskupów i proboszczów jako itinerarium ponownego odkrycia chrztu i ciągłej formacji w wierze; jest proponowana wiernym, którzy pragną ożywić w swoim życiu bogactwo wtajemniczenia chrześcijańskiego.
Droga – której itinerarium jest przeżywane w parafiach, w małych wspólnotach, złożonych z ludzi w różnym wieku i o różnych statusach społecznych – stopniowo prowadzi wiernych do zażyłości z Jezusem Chrystusem i przemienia ich w aktywnych uczestników Kościoła i wiarygodnych świadków Dobrej Nowiny. Droga jest także narzędziem chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych, przygotowujących się do przyjęcia chrztu.
